Hoe De Aanwezigheid Van Jezus Herstelt

Een van mijn vrienden vertelde me kort geleden over zijn bijna-doodervaring, en daardoor kon ik een verband leggen tussen het verhaal van de Israëlieten bij de wateren van Mara in Exodus 15, met het verhaal van de Samaritaanse vrouw in Johannes 4. Ik wil dit delen met jullie vandaag, en nog belangrijker, de les die ik ervan heb geleerd.

Videotranscript

De ervaring van mijn vriend

Mijn vriend zat samen met zijn zoon in zijn achtertuin toen hij een drukkende duisternis over hem heen voelde komen. Dit gevoel was zo beklemmend dat hij tegen zijn zoon zei dat hij wel dood wilde.

De plotselinge aankomst van deze donkere stemming alarmeerde de zoon van mijn vriend, vooral toen mijn vriend flauwviel en zijn hart stopte met kloppen.

Zijn zoon was opgeleid als badmeester en begon direct met reanimatie. Ondanks zijn beste inspanning viel mijn vriend nog steeds in en uit bewustzijn.

Nu is het toedienen van reanimatie hard werken, en tegen het einde van deze zeer nare gebeurtenis was de energie van mijn vriend’s zoon op, en dacht hij dat hij zijn vader had verloren. Hij dacht dat hij zijn vader had verloren.

Het was op dit punt, op dat grensvlak tussen leven en dood, dat de zoon van mijn vriend de stem van de Heer hoorde die hem instrueerde om de communie aan zijn vader toe te dienen. Dit deed hij direct, en vanaf dat moment begon mijn vriend te herstellen.

Toen mijn vriend me vertelde over zijn ervaring, was ik toevallig in mijn bijbel aan het lezen over een gebeurtenis die plaatsvond in Mara, nadat de Israëlieten de Rietzee waren overgestoken, een gebeurtenis die beschreven staat in Exodus 15.

Bittere wateren die zoet worden gemaakt

Laten wij het verhaal van Mara samen vatten:

Nadat het volk Israël uit Egypte was verlost door de Rietzee over te steken, liepen ze drie dagen door de woestijn voordat ze Mara bereikten. Tegen die tijd hadden ze geen water meer en waren ze wanhopig om hun voorraad aan te vullen en hun vee te laten drinken. Maar er was een probleem. Het water bij Mara was niet drinkbaar … het was bitter.

Je kunt je voorstellen dat Mozes een rel op zijn handen had, en hij riep naar de Heer om hem te laten zien wat hij moest doen.

De Heer zei tegen Mozes dat hij een boom in de bittere wateren moest gooien, en als resultaat werden de wateren van Mara zoet.

Het was hier in Mara dat God Zichzelf aan het volk van Israël identificeerde als hun genezer.

Het is een veel voorkomende interpretatie dat de boom die Mozes in het water gooide, symbolisch is voor het kruis van onze Verlosser.

Net als mijn vriend tot een keerpunt kwam toen hij de communie kreeg toegediend, zo werden de wateren van Mara zoet toen Mozes de boom in het water gooide.

Ons lichaam bestaat voor 60% uit water – dus hier zie ik een verband tussen ons lichaam en de wateren van Mara.

Onze lichamen resoneren

Volgens de Japanse wetenschapper Masaru Emoto is water gestructureerd en vormt het prachtige kristalachtige patronen. Zijn onderzoek wees uit dat door de uitdrukking van liefde, dankbaarheid en waardering, water reageert door zichzelf te structureren in kristalachtige patronen van complexe schoonheid. Het tegenovergestelde gebeurt wanneer water wordt blootgesteld aan negatieve impulsen. Dan verliezen de resulterende kristalachtige patronen hun pracht en nemen ze groteske vormen aan.

Het idee dat er een verband is tussen onze gedachten, emoties en water komt ook tot uiting in het Nederlandse gezegde “ik voel het aan mijn water”.

Dus je zou kunnen zeggen dat de duistere gedachten die mijn vriend ervaarde ook zijn lichaam beïnvloedde. Je zou kunnen zeggen dat het water in zijn lichaam bitter werd door de kracht van de duisternis. Zijn herstel kwam door het toedienen van de communie – de boom die in het water werd gegooid. Dus net zoals God tegen de Israëlieten in Mara verklaarde “Ik ben de Heer, uw Genezer ” nadat de wateren bij Mara zoet gemaakt waren, kunnen we zien dat Hij vandaag onze Genezer blijft door de kracht van de verrezen Christus.

De Samaritaanse vrouw

Hoe verhoudt dit zich tot de Samaritaanse vrouw in Johannes 4?

Ik wil me concentreren op de verzen 13 en 14 waar Jezus tegen de vrouw zegt:

“Iedereen die dit water drinkt zal weer dorst krijgen, maar wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.”

In vers 15 zegt de vrouw tegen Jezus:

“Geef mij dat water, Heer…”

Nu kan men zich afvragen wat Jezus deed? Gaf hij de vrouw een beker met water of gaf hij haar iets anders? Het antwoord op deze vraag is te vinden in vers 26, waar Jezus tegen de vrouw zegt:

“Dat ben ik, degene die met u spreekt.”

Hier openbaart Jezus aan de vrouw wie Hij is … namelijk de Messias. Het is op dit punt dat de transformatie plaatsvindt.

De transformatie

Zou het, in het licht van wat we nu weten over ons lichaam en de structuur van water, kunnen zijn dat de transformatie die plaatsvond toen de Samaritaanse vrouw het “water” van Jezus ontving, in feite de overdracht was van Zijn hele aanwezigheid naar haar? Zijn hele Wezen, Zijn Woord en Liefde, volledig resonerend in haar lichaam, in haar water, volledig in synchroniciteit met Christus?

De interactie die de Samaritaanse vrouw had met Jezus bij de Bron veranderde haar hele wezen. het bittere water van haar lichaam werd zoet gemaakt. En dit was zo volkomen bevredigend.

Ze liet haar waterpot achter toen ze terugkeerde naar Sichar. Dit is interessant. Ze laat haar oude identiteit achter, die vertegenwoordigd is door de lege waterpot. Ze heeft het niet meer nodig.

Ze gaat terug naar de stad en getuigt van de Messias.

Maar ze getuigt niet alleen van Hem in een puur academische of op kennis gebaseerde zin. Door een transformationele verandering te hebben ervaren door haar ontmoeting, presenteert ze Hem letterlijk aan de mensen, niet haar idee van hem, en daarom geloofden velen.

Zijn in plaats van doen

Hier zien we waar de kracht vandaan komt – het zit niet in het doen, het is in het zijn.

De rivieren van levend water die uit de buik van de gelovigen zullen stromen, kunnen gewoon dat zijn … de volledige Liefde en Aanwezigheid van Jezus die uit ons hele wezen voortkomt.

In alle drie de verslagen – de genezing van mijn vriend, het herstel van de wateren van Mara, en van de Samaritaanse vrouw, laat zien dat het God is die onze genezer is … de kracht van het kruis, van de verrezen Christus en van onze gemeenschap met Hem – waardoor Zijn identiteit door ons kan worden uitgedrukt.

Dit is een geschenk, en is niet afhankelijk van iets dat we ‘doen’ … het is eerder afhankelijk van wie we worden als we ons ‘zelf’ opzij leggen en in eenheid met Hem komen … hierin ligt de sleutel tot de ultieme genezing voor onze eigen gebrokenheid.

Pin It on Pinterest

Deel dit