De slag om de smelterij

De slag bij Mikmas, tussen de Israëlitische en Filistijnse legers, is opgenomen in 1 Samuël 14. De twee tegengestelde legers waren niet even sterk. De Filistijnen waren veel sterker.

Ondanks het feit dat de Israëlieten de zwakkere was van de twee legers, waren ze erop gebrand om Mikmas te vangen van de Filistijnen – want er was daar een smelterij gevestigd.

Smelterijen waren zeer strategische activa in deze tijd van de geschiedenis van Israël. De aanwezigheid van een smelterij in Mikmas is niet algemeen bekend. Nochtans wijzen verscheidene aanwijzingen die in de Hebreeuwse tekst van de Bijbel zijn verborgen op zijn aanwezigheid.

In deze aflevering onderzoeken we de strijd en kijken we naar de betekenis van de geografie van het slagveld. We onderzoeken ook de Hebreeuwse tekst. Zo ontdekken we hoe Jonatan’s benadering van de strijd aanzienlijk verschilde van die van zijn vader. We kunnen dit begrip dan toepassen op onze wereld van vandaag… omdat de patronen die zichtbaar zijn in de Slag bij Michmash ook heersen in onze samenleving van vandaag.

Videotranscript

 De strijd om de smelterij is beschreven in 1 Samuël 14. Het vond plaats in Mikmas tussen de legers van de Filistijnen en de Israëlieten.

De twee legers stonden aan de weerszijden van de Suweinit Canyon, gescheiden door een diep ravijn met aan beide kanten steile rotswanden.

Aan de ene kant, op de klif die Boses heette, en Mikmas beschermde, was een Filistijnse Buitenpost. Terwijl Jonatan en zijn wapendrager aan de andere kant stonden, op de klif genaamd Senne.

De twee waren zo dicht bij elkaar dat ze naar elkaar toe konden roepen en elkaar gemakkelijk konden horen. Maar geen van beiden kon de ander bereiken zonder het ravijn te doorkruisen door in de diepte af te dalen en steil omhoog te klauteren aan de andere kant.

De Israëlieten wilden Mikmas graag veroveren, omdat daar een smelterij was gevestigd. Dit feit is niet algemeen bekend, maar er zijn verschillende aanwijzingen verborgen in de tekst die dit weergeven.

Het ontbrekende Hebreeuwse woord

In 1 Samuël 14 vers 5 wordt het Hebreeuwse מָצוּק (mâsûq)  gebruikt in combinatie met de klif waarop de Filistijnse Buitenpost stond. Dit is een woord dat moeilijk is te vertalen en daarom blijft het meestal onvertaald.

Geleerden hebben vastgesteld dat מָצוּק (mâsûq) van de wortel צוק (swq) komt. Deze wortel heeft twee vormen, een beschrijft het uitoefenen van druk op iets, terwijl de andere vorm het uit gieten of het smelten betekent.

Dit beschrijft de functie van een smelterij, die hitte en druk toepast op erts om metaal te maken.

Als je een smelterij bezit, kun je wapens maken. Hoe meer wapens je hebt, hoe meer macht je uitoefent. Het kan gezegd worden dat een smelterij de ‘kracht van de mens’ vertegenwoordigt.  Want het is door machtsvertoon dat de mens denkt dat hij vrede kan bereiken, door het onderwerpen van al zijn vijanden.

De vermiste smeden

Een smelterij was een bezit van belang. We weten dat Israel in deze tijd weinig tot geen wapens bezaten, aangezien er geen smeden in het land waren. Dit geeft aan dat er geen smelterijen onder Israëlitische controle waren.

De Israëlieten moesten naar de Filistijnen toe om hun gereedschap te slijpen. Het was door de controle over de smelttechnologie dat de Filistijnen de Israëlieten konden onderwerpen.

Geen vrede ondanks het winnen van de strijd

Men kan begrijpen waarom Saul dit Filistijnse garnizoen en de bijbehorende smelterij zou willen veroveren. Saul was een heldhaftige koning. Hij vertrouwde op de kracht van zijn eigen hand.

Saul won de strijd tegen Mikmas en kreeg daardoor direct toegang tot de smelterij. Maar deze overwinning gaf hem niet de vrede die hij zocht, er bleef gedurende zijn heerschappij voortdurend oorlog tussen de Israëlieten en Filistijnen.

Klinkt dit patroon bekend? In onze moderne tijd is er ook een voortdurende toename van de defensie-budget… om het zo maar te zeggen, onze smelterijen zijn echt aan het knallen… maar toch lijkt er meer onrust te komen in de wereld.

Dus hoe kunnen we dit overwinnen, hoe kunnen we vrede bereiken? Om deze vraag te beantwoorden moeten we bekijken hoe Jonatan de strijd aanpakte en hoe dit verschilde met zijn vader Saul.

In welke geest begon Jonatan de strijd?

De actie werd geïnitieerd door Jonatan en zijn wapendrager. Zij hadden zich afgescheiden van Saul’s camp en waren licht bewapend, maar Jonatan’s strijdkreet luiden ‘[de HEER] kan immers evengoed met weinigen voor een overwinning zorgen als met velen’. Jonatan vertrouwde in de HEER.

Bij het naderen van de ravijn zou de betekenis van de twee rotswanden, Senne en Boses, niet verloren zijn gegaan aan Jonatan.

Senne betekent “doornachtig”. Deze rotswand bevindt zich het grootste deel van de dag in de schaduw en heeft een donkere steenkoolkleur. Aan de andere kant van de ravijn is de stralende Boses die het grootste deel van de dag de zon opvangt. Het zonlicht wordt helder weerkaatst door de kalksteenlagen van de rotswand.

Je zou kunnen zeggen dat Jonatan en zijn wapendrager de strijd in de geest van Pascha tegemoet gingen – neerdalend met de doornenkroon en opgaand met het licht van de opstanding.

Dit dramatische landschap is nog steeds te zien en iedereen die deze scène in neemt, kan niet anders dan getroffen worden door het geloof en de moed, evenals de fysieke conditie van Jonatan en zijn wapendrager.

Hoe de onbezonnen eed van Saul de overwinning voorkwam

Terwijl Jonatan de strijd aangaat met de Filistijnen, hoort Saul de commotie en besluit hij in actie te komen. Terwijl de Filistijnen voor Jonatan vluchten, verzamelt Saul zijn mannen en jaagt de vluchtende Filistijnen achterna, maar niet voordat hij een eed afkondigt dat niemand mocht eten tot de avond.   

Naarmate de strijd heftiger werd, werden de mannen zwak. Jonatan, die niet zijn vader’s eed had gehoord, vond wat honing in het bos en at ervan waardoor zijn ogen verlicht werden, zijn kracht werd hersteld.

In de Bijbel vertegenwoordigt honing het Woord van God, dit is wat verlicht en doet herleven.

Na het eten van de honing en nu gehoord te hebben van de eed van zijn vader, geeft Jonatan zijn reactie ons inzicht in zijn geloof.

Jonathan zei:

” [Door deze eed af te leggen] heeft mijn vader het land in het ongeluk gestort… Hoe veel meer, indien het volk heden vrij had mogen eten… Maar nu is die slag niet groot geweest over de Filistijnen.”

1 Samuël 14: 29-30

Ik geloof dat deze verklaring de motivatie blootlegt die Jonatan had om de aanval op de Filistijnen te beginnen. In tegenstelling tot zijn vader Saul, was hij niet geïnteresseerd de smelterij te pakken om zijn eigen hand te versterken.

Hij wilde eerder aantonen dat door te vertrouwen op de kracht van God en Zijn Woord, het hele concept dat de smelterij vertegenwoordigt, de kracht van de mens, overwonnen kon worden zodat volledige en blijvende vrede zou kunnen volgen.

In tegenstelling tot Jonatan benaderde Saul de strijd vanuit een positie waarin hij op zijn eigen kracht vertrouwde, waardoor de mensen niet mochten eten en daardoor zichzelf niet konden versterken in de kracht van God. Saul had de strijd gewonnen, maar niet de oorlog – er werd fel gestreden tegen de Filistijnen al zijn dagen.

Het overwinnen van de smelterij en een blijvende vrede

Het is alleen waneer de oorsprong van onrust word geconsumeerd, dat er ware vrede op aarde kan heersen. Het is alleen het licht van God’s Woord dat de duisternis kan overkomen.

2020 is een jaar geweest van onrust over de hele wereld. Het is interessant om te zien dat de westerse volken, het hedendaagse Huis van Israël, nog steeds hetzelfde patroon herhaald dat Saul al die jaren geleden liet zien.

Toen onze wereld werd gegrepen door de gevolgen van de COVID-19-pandemie, was een van de eerste acties die onze leiders ondernamen het sluiten van kerken en gebedshuizen. Net zoals Saul niet toestond dat zijn soldaten aten, zo werden ook wij belemmerd om het Woord van God te eten – de bron van verlichting en herleving.

In Australië heeft onze evangelische premier aangekondigd, dat de weg uit de verwoesting veroorzaakt door de COVID-19-pandemie, niet zal worden geleid door gebed en vertrouwen op de kracht van onze Almachtige God, maar juist door een 270 miljard dollar programma om de nationale defensievermogen te versterken. 

In de Verenigde Staten werd het krachtige beeld van Rosie the Riveter gebruikt om hoop en actie op te wekken. 

En het resultaat? We zien geen verbreiding van een blijvende vrede. In plaats daarvan zijn onze straten gevuld met geweld, waarbij de politie en het leger worden ingezet in een poging de orde te handhaven.

Ik wil deze dingen niet zeggen zodat we ontmoedigd raken, maar eerder dat we erkennen dat de verslagen die in de Bijbel zijn geschreven, blauwdrukken zijn die vandaag voor ons relevant zijn.

Als we de patronen zien, kunnen we God in Zijn grote genade vragen om ons weer tot Hem te wenden, zodat Hij niet alleen onze eigen gebrokenheid kan genezen, maar dat we het kanaal van ware vrede worden voor alle volken van de wereld.

Pin It on Pinterest

Deel dit